Lá na Gaeilge, 22 Aibreán 2006
le
Séamas Ó Neachtain
Bhí sé ag
cur báistí
Nuair a chuaigh mé go WFUV,
Is ní mar ba ghnáth liom a bhí:
Ní dheachaigh mé ar strae.
Bhí mé i mbun an chláir,
Ag tabhairt cabhrach do mo chara
A bhí féin as láthair,
Agus bhí mé breá sásta.
Ina dhiaidh sin
uile,
Thaistil mé ó Fhordham go hÍ –
Sin na
hollscoileanna –
Is mé
caillte sa Bhroncs mar i gcónaí.
Bhí mé ag brath
ar mo mhapa, agus
Mar saghas
éachta gan choinne,
Fuair mé in am an campus,
Is chuir mé
mo charr sa gharáiste.
Sea, tugadh dom cuireadh
Chun bheith ann mar mhúinteoir,
Is rang sealadach a stiúradh,
Mar bhíos cáilithe mar Ghaeilgeoir.
Bhí na daoine go deas,
Is d’fhoghlaim siad uaim;
Sílim gur thuil mé a meas,
Níor bhrath mé aon ghruaim.
Ba thoil le
cúpla duine
Caint liom
‘s mise dá dtaifeadadh,
agus ba é sin rud a rinne –
‘S fuair mo phodchraoladh taisce.
Thuig siad go léir mé,
Is mé faoi lán seoil;
Sílim gur thaitin sé
Fiú nuair a
rinne mé ceol.
Níos
luaithe sa lá,
Moladh thar barr a fuaireas,
Is mé ag déanamh
comhrá
Le
cainteoir ó dhúchas.
Léigh mé ó
mo leabhar
Os comhair an tslua,
Is ní raibh siad bodhar,
Ní raibh siad gan trua.
D’inis mé scéalta
Faoi m’ailt in sna hirisí;
D’fhág mé
slán le mo chara,
Is ba bhuíoch is chroíúil í.
Amach liom sa bháisteach,
Ar ais chuig an gcarrchlós;
Abhaile liom, as go brách,
Ach i ndán dom a bhí rud fós.
Bhí mé breá sásta liom féin,
Is ní fheadar ar pheaca é;
Bhí mé fós ann i gcéin,
Caillte sa
gharáiste mé.
Tar éis
bailiú na mbuanna
Ag deireadh lae
fhada dom,
Bhuail mé
is bhris mé cúinne
Mo ghluaisteáin ar cholún –
dom.
Gach ceart ar cosnamh. © 2006 James Norton.